Dağların arasında dar bir yol açılıyor. Atlı kafile bu geçitten ilerlerken arkasında açık bozkır, önünde ise henüz tanımadığı başka bir dünya var. Uzakta ilk yerleşimler görülüyor. Taş yapılar, köprüler, duvarlar… İnsan eliyle biçimlendirilmiş bir coğrafya.
Bu noktada yolculuk yalnızca batıya doğru ilerlemiyor. Yaşam biçimi de değişmeye başlıyor çünkü geçit iki dağın arasındaki boşluktan daha fazlası: Eski hayat ile yeni hayat arasındaki eşik.
Arkada hareket var, önde yerleşme ihtimali. Arkada bilinen dünya, önde henüz bilinmeyen düzen. Göçebe bu geçitten çıktığında aynı insan olarak kalmayacaktır. Yeni topraklar yalnızca ona ev olmayacak; onu da değiştirecektir.
Güneş yükseliyor. Gölgeler kısalıyor. Ufuk hâlâ görülebiliyor fakat artık ilk kez yapılar tarafından bölünüyor.
Bazı yollar insanı başka bir yere götürmez. Başka birine dönüştürür.