Yolculuğun ortasında hareket yavaşlıyor. Göçebe ilk kez yalnızca geçmediği bir toprağın üzerinde duruyor: Anadolu.
Burada toprak boştur denilemez. İnsan kendisinden çok önce yaşamış medeniyetlerin taşlarıyla, sütunlarıyla, yollarıyla, heykelleriyle ve hikâyeleriyle karşılaşır. Yeni gelen, eski olanın üzerine basarak ilerlemez. Onun arasına karışır.
Kökler bu yüzden yalnızca ağacın toprağa tutunmasını temsil etmiyor. Bir kültürün başka kültürlerin hafızasına eklenmesini anlatıyor. At hâlâ orada çünkü hareket tamamen bitmiş değil fakat artık yanında kalıcı yapılar, işlenmiş toprak ve yerleşik hayat var.
Göçebe kök salıyor. Bu bir vazgeçiş değil, bir dönüşüm. Çadırdan eve, geçişten aidiyete, yoldan toprağa doğru.
Güneş artık gökyüzünün en yüksek noktasında. Koleksiyonun en aydınlık anlarından biri çünkü insan ilk kez vardığı yere bakıyor ve şunu düşünüyor: Belki de burası yalnızca geçilecek bir yer değildir.
Kök salmak, geldiğin yeri unutmak değildir.