Her çıkış bir kapıyla başlamaz. Bazen önce dağı delmek gerekir.
Ergenekon şiiri Türk tarihini ve Ergenekon anlatısını geniş bir tarihsel-mitolojik süreklilik içerisinde ele alır; Ergenekon’dan çıkış ve Börteçine gibi motifler şiirin yeniden doğuş eksenini oluşturur.
KURGAN.’ın ERGENEKON yorumu tam olarak bu anda durur: kapalı olanın açıldığı an.
Tasarımın merkezindeki demirci bu nedenle yalnızca eski bir anlatının karakteri değildir. Çekicin kayaya her inişi, değiştirilemez görünen bir sınırın aslında değiştirilebileceğini söyler. Etrafında dağlar yükselir. Kurt ulur. Atlılar bekler. Ateş taşın içinden yol açar. Ve sonunda hareket başlar.
Ergenekon burada yalnızca çıkılan yer değildir. İnsanın sıkıştığı her şeydir: bir şehir, bir dönem, bir düşünce, bir korku, kendi kurduğu duvarlar.
Çıkış ise mucize değildir. Ateş, emek ve iradedir.
Çünkü bazen yeni bir yol bulunmaz. Yeni yol açılır.