Günün ilk ışığı bozkırın üzerine düşüyor.
Önünde yol yok. Duvar yok. Şehir yok. Yalnızca mesafe var.
Atının üzerindeki göçebe önündeki dünyaya bakarken yanında bir bozkurt duruyor. Biri diğerinin sahibi değil. İkisi de aynı coğrafyanın canlıları; aynı rüzgârı hissediyor, aynı ufka bakıyor.
Henüz hiçbir yere yetişmeleri gerekmiyor. Çünkü bozkırda hareket bir zorunluluk değil, hayatın doğal biçimi. Buradaki özgürlük kazanılmış bir hak değil. Henüz kaybedilmediği için adı bile konulmamış bir hâl. Güneş yeni doğuyor. Her şey mümkün. Ufuk görülebiliyor. İnsanın önündeki dünya, gözünün görebildiğinden daha büyük.
Bu koleksiyonun yolculuğu burada başlıyor. İnsanın henüz çevresini değiştirmediği; çevrenin insanı şekillendirdiği yerde.
Önce ufuk vardı.